Het ontstaan van Stal Danae...

Ik zal jullie de geschiedenis proberen te vertellen over het onstaan van onze hobby en de naam van onze stal en veulens.

Toen ik zelf een jaar of 7 was, zat ik uiteraard, net als ieder ander meisje van die leeftijd, op paardrijles. Hartstikke leuk vond ik het. Viooltje was het paardje wat mijn hart gestolen had, mijn lievelingspony, ach, het ouderwetse verhaal. Posters in je slaapkamer, foto's aan je bed en maar dromen over een eigen paard. Maar ik was niet zo'n dromer, blijkbaar, want ik heb nu mijn eigen paard, en wel 3 stuks momenteel. Mijn droom is dus uitgekomen.

Toen ik een jaar of 20 was, ben ik weer eens gaan lessen op een manege, want net als ieder andere puber, had ik op die leeftijd geen behoefte aan paardrijden, ik ging andere dingen ontdekken. Maar... als je eenmaal besmet bent met het paardenvirus, kom je er echt niet meer vanaf, dat blijkt ook bij mij het geval. Ik ben terug gaan paardrijden en vond het toch wel weer erg relaxed en geweldig, en ik ging meer keren in de week lessen. Toch wel een dure hobby dan, 2 of 3 keer in de week een les volgen is best kostbaar. Ik kon beter een verzorgpaard gaan zoeken... Zo gezegd, zo gedaan, op de manege waar ik op dat moment deed rijden, kon ik een verzorgpaard huren, en  mocht ik 3x per week rijden. Harstikke leuk, ook de verzorging erbij, maar dat was niet genoeg voor mij. Ik wilde zelf een paard.

Ik had op dat moment mijn wederhelft zo gek gekregen dat hij ook ging lessen en ook hij vond het wel relaxed en wilde ook meer keren in de week gaan rijden. Tijd voor een eigen paard, dacht ik toen... Een verzorgpaard met zijn tweetjes delen werkt niet, en een eigen paard met zijn tweetjes delen ook niet, bleek achteraf...

We zijn op zoek gegaan naar een braaf paardje voor onszelf. Liefst een Gelders type, wat zwaar van bouw, daar hou ik wel van. Zelf ben ik ook gek op een voskleurig paard, maar goed, om de kleur was het niet te doen. We kwamen DANAE tegen, een voskleurige Gelderse merrie van 10 jaar, superbraaf. We hebben haar gekocht en we hebben ook ontzettend veel plezier van haar gehad, maar helaas, na 2 jaar met haar getobd te hebben met dierenartsen enzo, moest ze uiteindelijk ingeslapen worden aan de gevolgen van bloedvergiftiging. Danae was dus ons allereerste paard en haar zal ik ook nooit vergeten, vandaar de naam Stal Danae en ook onze paarden en veulens hebben als 2e naam Danae.

Ons tweede paard, Gimcrack, kochten wij een aantal weken na het overlijden van Danae, ook een groot zwaar type, maar helaas bleek hij voor mij niet geschikt te zijn, ik heb zelf rugklachten en achteraf bleek Gim ook rugklachten te hebben, hij deed niet veel anders dan bokken en rodeo. Ook hij is ingeslapen aan de gevolgen van heftige pijnen aan zijn rug. Gim was een springpaard geweest. We hebben Gim niet langer gehad dan 7 maanden.

Ons derde paard, Lucky Lady, was een jonge KWPN-er, van 4 jaar. Hele lieve merrie, maar iets te veel bloed in haar lijf. Erg druk, niet gemeen, maar toch iets  te druk om een rondje mee buiten te gaan rijden. Ze kon binnen een seconde om haar as gedraaid zijn als zij iets hoorde wat ze niet vertrouwde, en dat was ook de reden dat ik met haar een ongeluk heb gehad. Ik ben onder haar terecht gekomen en goddank had ik mijn cap op, anders had ik niet hier mijn verhaal zitten typen. Paar ribben gebroken en wat blauwe plekken was de schade. Brrr... als ik daar nog aan terug denk...

Ik had besloten dat ik zelf niet verder wilde met Lucky, maar mijn wederhelft wel, dus hebben we besloten om haar te houden en voor mij een ander paard te gaan zoeken, zodat we er nu allebei een zouden hebben en wij ook samen eens op pad konden.

Ik vond Brentanos, een superbrave voskleurige ruin van 11 jaar. Echt een geweldig lief paard, wel verwaarloosd helaas door de vorige eigenaar, maar het moest goedkomen met ons. Tot de dag, toen ik hem 6 maanden had, hij zich verstapte in de wei en zijn kniebanden afscheurde, ik kon weer een paard laten inslapen... Wat een ongelooflijke pech.

Ik hoefde niet meer, ik was al 3 paarden kwijt in korte tijd, en we hadden Lucky nog, waar ik zelf niet veel aan had. Ik heb het geloof ik 7 maanden volgehouden... Toen kwam manlief thuis met de mededeling dat ik toch maar een paard moest nemen en wel een tinker! God, wat heb ik gelachen, een tinker, wat dacht ie wel niet. Veel te klein voor mij en dan al die vlekken... nee, ik moest geen koe.

Toch bleef hij aandringen en ben met hem meegegaan naar iemand die er 4 te koop had staan. 4 stuks, in allerlei soorten en maten. Cleo, de kleinste en oudste (5) van het stel was Rien zijn keus, en mijn oog viel op Tess, omdat die de grootste was en ik was groot gewend. Maar nee, het moest Cleo worden, want die was al volwassen en het rustigst. Ik dacht, ja, zoek jij er maar eentje uit, want als ik het doe, gaan ze toch zo dood. Dus Cleo gekocht, onbeleerd was ze en ik ermee aan de gang. Mijn god, wat een rotzak was het, die merrie. Maar al gauw had ze mijn hart gestolen. Met inrijden heeft ze niet 1 keer haar kont in de lucht gegooid of ervandoor gegaan, je moest haar even leren kennen en je had ze voor je gewonnen. Geweldige merrie voor mij, wat een goede keus van manlief!

We hadden toen Cleo en Lucky en Rien werd toch wel een beetje jaloers op de makkelijke manier waarop de tinker zich in het verkeer gedroeg en met rijden, Lucky was veel en veel drukker en daar kon je niet veilig mee de straat op. Hij begon te zeuren over Tess, die stond zo zielig alleen in dat weitje te ijsberen, want haar maatje hadden we gekocht en Tess stond alleen in de wei. Wij terug naar die meneer en hebben Tess er ook nog bijgekocht... 3 paarden hadden we dus. Wel met in ons achterhoofd dat we een goed thuis gingen zoeken voor Lucky. En gelukkig, dat hebben we gevonden. Ze woont nu alweer 5 jaar op een ander adres en de nieuwe eigenaar is nog steeds heel blij met haar, ze doet het ook geweldig in de sport, iets waar wij totaal geen ambitie in hebben.

Twee tinkers bleven er over. Cleo en Tess... Wat een plezier hebben we van die dieren gehad, maar, het leukste zou natuurlijk zijn als je ze aan huis had staan, want dat hadden we op dat moment niet. Ze stonden in pension bij een boer, 10 kilometer van ons huis vandaan. Wij op zoek naar een huisje met grond en gelukkig hebben we uiteindelijk gevonden wat we zochten, een leuk oud huisje met grond achter ons huis, zodat er niemand van straat uit bij onze paarden kan komen. Huis moest verbouwd worden, stallen gezet en jawel, eindelijk was daar de dag dat we konden gaan verhuizen, paarden mee. Mijn geluk kon niet op... Wat een gezelligheid aan huis, wel een hoop werk, maar ik heb er absoluut geen hekel aan om stallen te moeten mesten.

Tijd voor een volgende droom, die helaas helemaal in duigen is gevallen, een veulen. Wat is er mooier dan een merrie in je wei met een lief klein dartelend veulentje eromheen??? Nu kon het eindelijk, want de paarden stonden aan  huis, kon ze zelf in de gaten houden en met alle teugen gaan genieten van het kleine spul...Helaas, het mocht niet zo zijn, het verhaal van Cleo staat verderop op deze site, het is zo'n lang verhaal.... paard nummer 4 is ook gaan hemelen.

Momenteel hebben we dus Tess nog, die gelukkig het jaar erop wel een gezond veulentje ter wereld heeft gebracht en Danya, het veulen van Cleo wat wonderbaarlijk genoeg nog op deze aardbol rondloopt en Zita, mijn nieuwste aanwinst. Heerlijk dier is het, lekker rustig, maar ik ben o, zo bang, dat er wat met haar gebeurd.... geloven jullie dat????