De Papegaaien

Toen ik klein was, liep ik al te zeuren bij mijn ouders om een papegaai. Ik vond ze zo leuk, maar helaas, ze trapten niet in smeekbeden. Ik had een valkparkiet en een parkietje toen, en dat was genoeg. Zodra ik op mezelf ging wonen, was mijn eerste wens: een papegaai. En die kwam er. Helaas is deze na 3 jaar overleden, hij was al erg oud, maar de volgende was er zo… dat was Arko.

Arko is een grijze roodstaart van 12 jaar, we hebben hem gekocht bij een kweker in Rotterdam toen hij 8 weken oud was. Met de pap grootgebracht en is uiteraard handtam. Praten hoeft van mij niet zo, maar als ze het gaan doen is dat leuk meegenomen. Tja, papegaaien die niet praten zijn zeldzaam, dus Arko ging beginnen aan zijn carriere als komiek. Wat een leukerd is het. Hij zegt niet veel, maar als hij wat zegt, is het gelijk 1-0 voor hem. Doet ontzettend veel geluiden na, telefoon, antwoordapparaat, vaatwasgeluiden, piepende deuren, noem maar op. De woorden die hij zegt zijn kort, maar erg krachtig. Gelukkig is het geen krijser. ’s Avonds zitten ze altijd los en hebben ze lol voor 10.

Een paar jaar later hebben we Pino (ook een grijze roodstaart) erbij gekocht, omdat Arko “zo alleen” zat, leek het ons wel leuk om een vriendje voor hem erbij te halen. Helaas vind Arko het niet een geslaagde match, zeker niet in zijn kooi erbij, dus Pino heeft zijn eigen stekkie aan de overkant van de kamer. Samen babbelen ze er op los, maar ze kunnen niet bij elkaar. Pino is nogal druk in zijn doen en laten en Arko houdt meer van rust om zich heen, dus laten we het maar gewoon zo, en het gaat prima op deze manier. Ook Pino was 8 weken toen we hem kochten, en ook hij is met de paplepel grootgebracht. Pino is nu 6 jaar. Hij praat niet veel, maar fluiten en dansen kan hij als de beste, kortom, een vrolijke Henkie.